Project ‘Ontmoetingen’

De vierde en tevens laatste sessie van het project “Ontmoetingen”, gedichten in beeld en taal, is alweer voorbij. Ik heb een fijne tijd gehad bij atelier Verfstreken in Alphen aan den Rijn.
Het atelier is gevestigd op een prachtig punt aan een plein midden in het centrum, met het theater als goede buur.
De deelnemers aan mijn project zijn mensen die onder begeleiding werken in het atelier en een beperking hebben. Ik begrijp niet zo goed waarom dat zo genoemd wordt omdat ieder mens volgens mij wel een beperking heeft.
Het staat buiten kijf dat de locatie een perfecte plek is voor ontmoetingen en zichtbaarheid maar ook om groepen mensen met elkaar te verbinden. Dit is een prima voorbeeld van hoe de participatiemaatschappij eruit zou moeten zien.
Deze ochtend kregen de mensen van het atelier bezoek van leerlingen uit het speciaal onderwijs. Het was natuurlijk spannend hoe zij hierop zouden reageren. De ontmoeting verliep vlekkeloos en de sfeer was prima. Iedereen kon zichzelf zijn en iedereen had aandacht voor elkaars gedicht of verhaal. Er werd zo hard gewerkt dat je af en toe een speld kon horen vallen.
Voor het project maak ik gebruik van de methode zoals die door Special Arts is aangereikt in de basistraining Gedichtenlaboratorium van Blindschelders & Raadsman.
Natuurlijk verloopt het dichten de ene keer beter dan de andere keer. Het uitgangspunt van deze ochtend was het schrijven over een selfie. Het leverde fantastische momenten op.
Ik zie mensen met verborgen talenten. Ik zie mensen stralen als ze het over hun vriend, vriendin of echtgenoot hebben. Ik zie mensen die moeite hebben met hun beperking en pijn ervaren als ze zichzelf in de spiegel zien of onzeker zijn. Ik zie mensen die problemen overwonnen hebben en gewerkt hebben aan hun zwakke punten. Ik zie mensen opbloeien, oprecht blij zijn, elkaar helpen in een beschermde wereld waarin ze zich vertrouwd voelen.
Deze keer werden er vooral veel verhalen geschreven. Een verhaal is natuurlijk geen gedicht, maar . . . als je een verhaal gaat rappen, klinkt het ineens heel anders. Iedereen beweegt mee op de melodie van de rap.
Het project wordt over een paar maanden afgesloten met een expositie. Dit geeft een extra mogelijkheid voor de deelnemers van het atelier om te participeren in de maatschappij. Maar het is natuurlijk een wisselwerking en het is spannend welke ontmoetingen dat weer op gaat leveren. Ik kijk er in ieder geval met grote belangstelling naar uit.

© Ans Vianen, november 2018