OP EEN GEWONE DINSDAGOCHTEND . . .

Het lijkt een gewone dinsdagochtend in februari. Een heerlijk zonnetje waagt zich in de koude morgenstond. Bij SpecialArts is het echter een drukte van jewelste. Een grote groep begeleiders, therapeuten, schrijfdocenten en kunstenaars popelt om van start te gaan met de verdiepingsworkshop ‘Van het gedichtenlaboratorium naar meer’ onder leiding van Naomi en Inge van Blindschelders & Raadsman. Een aantal kent elkaar nog van de basistraining ‘Het gedichtenlaboratorium in gebruik’.
We beginnen met een niet alledaags voorstelrondje door het noemen van je naam en één woord. Het geeft direct al inzicht in elkaars interessegebied en nodigt uit tot meer.

Naomi pakt uit een stapeltje dichtbundels een boek en leest het gedicht ‘NEE’ voor van Toon Tellegen. Zij vraagt ons daarna wat we ervan hebben onthouden. Nogmaals leest ze het gedicht en weer praten we erover. Er komen steeds meer nieuwe inzichten naar boven. Het gedicht gaat leven en betekenis krijgen.
Het gedicht geeft Inge aanleiding om de vraag te stellen waartegen de deelnemers zelf nee tegen hebben gezegd. Dit veroorzaakt een behoorlijke aanslag op het geheugen. Een aantal voorbeelden helpt om de hersenen aan het werk te zetten en zo lukt het iedereen om een lijstje te maken van verschillende NEE-momenten. Zo’n lijstje is handig want dan kan je tenminste uit een aantal gebeurtenissen kiezen.

Dan gaan we werken in tweetallen. Ik vertel mijn verhaal aan mijn buurvrouw Marion van PuurTaal. Marion neemt de rol van typemachine op zich en noteert mijn verhaal. Daarna worden de rollen omgedraaid, vertelt Marion haar verhaal en ben ik de typemachine.

Ik vind het best ingewikkeld. Mijn verhaal is op het eerste oog niet zo spectaculair. Ik was uitgenodigd om een aantal dagen naar Tsjechië te gaan, maar juist dat weekend zou mijn dochter bevallen van haar eerste kindje, tegelijkertijd mijn eerste kleinkind.

Uit het verhaal mogen we maximaal drie zinnen kiezen die we naar eigen goeddunken kunnen bewerken.
Vervolgens is het pauze en hebben we tijd om even bij te komen van het harde werken. Er heerst een goede sfeer en iedereen is enthousiast. Na de pauze wordt de groep gesplitst. We krijgen vijf blanco postkaarten want we gaan in oplage werken. De ene groep gaat op de kaarten twee stempels in verschillende kleuren plaatsen en de andere groep gaat de zinnen op de kaarten schrijven. Daarna wordt gewisseld. De resultaten zijn fantastisch. De simpele ingreep van het stempelen en de ingekaderde opdracht van B&R zorgen voor een onverwachte symbiose. Alle kaarten worden voorgelezen. Sommige kaarten zijn ontroerend, andere humoristisch of diepzinnig. Iedereen is enthousiast.

Na deze activiteit komt Marijke, een vrijwilligster uit het werkveld, haar ervaringen op het gebied van beeld en taal met ons delen. Marijke vertelt dat het belangrijk is er gewoon te zijn voor de ander. Door te zorgen voor een veilige omgeving, veel te praten en het vertrouwen te winnen van mensen met een beperking komen er prachtige dingen tot stand. Je merkt dan dat zij via beeld en taal hun gevoelens gaan uiten. Sinds kort is daar de muziek bij gekomen doordat Marijke nu met twee andere vrijwilligers samenwerkt. Marijke krijgt een daverend applaus voor haar indrukwekkende verhaal.

Tot besluit maken we allemaal nog een elfje, een kort gedichtje dat uit vijf regels en elf woorden (1,2,3,4,1) bestaat.

De dag zit erop, enerverend, inspannend en vooral inspirerend. Een prachtige dag dankzij de enthousiaste inzet van Inge en Naomi, dankzij het indrukwekkende verhaal van Marijke en dankzij de voortreffelijke organisatie van Tine Veldhuizen van SpecialArts.
Ik kijk er naar uit om mijn opgedane kennis zo snel mogelijk met anderen te delen.

Ans Vianen, 15 februari 2018